با وجود چندین ده باری که در طول شبانه روز، صدای "مامان! مامان!" در خانه ما بلند میشود،( "مامان " گفتنهایی از جنسهای مختلف! ...دستوری، خواهشی، اعتراضی، قربون صدقه ای!، دعوایی، از طرف من و اشاره ای، خواهشی، التماسی، اعتراضی، درخواستی، هیجانی و ... از جانب فاطمه و طهورا)، ولی من هنوز تصویری که از خودم در ذهنم هست، یک "مادر میانسال ، مامان سه تا بچه!!" نیست..هنوز خودم را در ده سال پیش میبینم...هنوز باورم نشده که دیگر بیست و پنج ساله نیستم!! و نمیدانم این خوب است یا نه؟!!! پ ن : چهار هفته سخت و پر فشار رو پشت سر گذاشتیم. آبله مرغان فاطمه و طهورا ، واكسن ريحانه و

این روزهای پر مشغله، که بخش "مادری" وجودم بیشتر از همیشه و بیش از بقیه قسمتها فعال است، گاهی، دلم برای "خود تنها" یم تنگ می شود.

همان که دلش میخواهد حتی شده برای نیم ساعت، "تنهای تنها" باشد. روی مبل لم بدهد و یک لیوان چای تازه دم با باقلوا بخورد!

از عجایب روزگار یکی هم این است که دختر پنج ماههای آبله مرغان بگیرد و آب از آب تکان نخورد؛ ولی با یک سرما خوردگی ساده زمین و زمان را به هم بریزد!!!

پ ن: بله. ریحانه کوچولوی ما هم از آبله مرغان در امان نماند. شکر خدا البته خیلی خفیف و سبک گرفت. این بار دیگر واقعاً پرونده آبله مرغان را بستیم...انشاالله.

دخترم: در آغاز فصل جدید زندگی، بهترین دعاهای مادرانهام بدرقه راهت باد...

در پناه مهربانترین مهربانان،همیشه سالم، شاداب و موفق باشی...

"فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین"

پ ن: دخترم کلاس اولی شد..خدایا شکرت..

محرم ۹۵ روضه امسال ما، شیرخواره شش ماهه مان است و گلوی نرم و نازک او... شیرخوار شش ماهه، خیییلی برای خواهرهایش عزیز است...بمیرم برای خواهر هایت علی کوچک شش ماهه (ع) که فقط یکی از غصّههایشان از دست دادنِ تو بود .......... خدایا...به حرمت عزیزترین عزیزانت، فرزندان ما را لبیک گوی ندای "هل من ناصر" امام حاضرشان قرار بده.... پ ن: خیلی تلاش کردم عکس مناسبی از ریحانه شش ماهه بگیرم..ولی نشد...آخر گردن شش ماهه چقدر است که بتوان از آن عکس گرفت؟!!